و در كتاب شريف الهى ، در حكايات معراج رسول اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله - چنين مىفرمايد : ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى * فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى « 1 » . و اين مشاهدهء حضوريهء فنائيه منافات با برهان بر عدم اكتناه و احاطه و اخبار و آيات منزِّهه ندارد ، بلكه مؤيد و مؤكد آنهاست . اكنون ببين آيا اين حمل‌هاى بعيدِ بارد چه لزومى دارد ؟ آيا فرمايش حضرت امير - عليه السلام - را كه مىفرمايد : « فهبني صبرت على عذابك ، فكيف أصبر على فراقك » « 2 » . و آن سوز و گدازهاى اوليا را مىتوان حمل كرد به حور و قصور ؟ ! آيا كسانى كه مىفرمودند كه ما عبادت حق نمىكنيم براى خوف از جهنم و نه براى شوق بهشت ، بلكه عبادت احرار مىكنيم و خالص براى حق عبادت مىكنيم « 3 » ، باز ناله‌هاى فراق آنها را مىتوان حمل كرد به فراق از بهشت و مأكولات و مشتهيات آن ؟ ! هيهات ! كه اين حرفى است بس ناهنجار و حملى است بسيار ناپسند . آيا آن تجليات جمال حق كه در شب معراج و آن محفلى كه احدى از موجودات را در آن راه نبود و جبرئيل امين وحى محرم آن اسرار نبود ، مىتوان گفت : ارائهء بهشت و قصرهاى مَشيد آن بوده ، و آن انوار عظمت و جلال ارائهء نعم حق بوده ؟ آيا آن تجلياتى كه در ادعيهء معتبره وارد است براى انبياء - عليهم السلام - شده ، از قبيل نعم و مأكول و مشروب يا باغات و قصرها بوده ؟ ! افسوس ! كه ما بيچاره‌هاى گرفتار حجاب ظلمانى طبيعت و بسته‌هاى زنجيرهاى آمال و امانى جز مطعومات و مشروبات و منكوحات و امثال اينها چيزى نمىفهميم ؛ و

--> ( 1 ) - « سپس نزديك و نزديك‌تر شد ، پس به فاصله دو كمان يا نزديك‌تر بود » . ( النجم ( 53 ) : 8 - 9 ) ( 2 ) - « الها ! گيرم كه بر عذاب تو صبر كردم ، چگونه جدايى از تو را تاب آورم » . « دعاى كميل » ( مصباح المتهجّد ، ص 587 ، در اعمال شب نيمهء شعبان ) . و نيز ر . ك : صفحه 297 . ( 3 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 1 ، ص 62 ، « أبواب مقدّمة العبادات » ، باب 9 ، حديث 1 و 2 .